Mapa Brodowych Łąk z 1793 roku wymienia dwóch mieszkańców zapisanych jako Hollender. Jest to najstarszy znany wykaz mieszkańców wsi. Nazwisko to, później zapisywane jako Olender, pojawia się nieprzerwanie w źródłach od akt metrykalnych z lat 1808–1815 aż po czasy współczesne. W przeciwieństwie do wielu nazwisk występujących na Kurpiach jedynie epizodycznie, ród ten zachowuje ciągłość osadniczą przez kolejne pokolenia. Sam fakt obecności nazwiska nie przesądza o pochodzeniu rodziny od kolonistów olęderskich, rodzi jednak pytanie, które dotychczas nie doczekało się przekonującego wyjaśnienia: skąd nazwisko Hollender znalazło się w Brodowych Łąkach już u schyłku XVIII wieku i dlaczego utrzymało się tam przez następne pokolenia?

Chronologia zapisów obrazuje naturalny proces polonizacji nazwiska. Zachowanie początkowego „H” oraz podwójnego „ll” na mapie z 1793 roku odpowiada ówczesnej niemieckiej ortografii, natomiast późniejsze źródła przynoszą już spolszczoną formę Olender. Taki kierunek zmian jest zgodny z naturalnym procesem adaptacji nazwisk obcego pochodzenia do języka polskiego i stanowi dodatkową przesłankę wskazującą na starszą genezę tej rodziny.

Samo nazwisko nie jest jednak jednoznacznym dowodem na pochodzenie etniczne z Niderlandów. Począwszy od XVII wieku określenie Olęder stopniowo przestało oznaczać wyłącznie Holendra lub Fryza, stając się przede wszystkim nazwą osadnika funkcjonującego na prawie olęderskim. Spośród około 1700 znanych lokacji olęderskich na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej jedynie około 300 zostało założonych przez rzeczywistych przybyszów z Niderlandów. W większości byli to już osadnicy niemieckojęzyczni lub miejscowa ludność korzystająca z tego modelu prawnego. Łączyły ich jednak wysokie kwalifikacje w zakresie melioracji, regulacji cieków wodnych oraz budowy i utrzymania urządzeń hydrotechnicznych.

W literaturze spotyka się również próbę wywodzenia nazwiska od niemieckiego określenia Hauländer, odnoszonego do karczowników leśnych. Wielu współczesnych badaczy traktuje jednak ten termin jako późniejszą, lokalną odmianę pojęcia Holländer, związaną z przenikaniem osadników na obszary leśne, a nie nazwę odrębnej grupy kolonistów. Wyjaśnienie to częściowo tłumaczy obecność nazwiska na pograniczu prusko-kurpiowskim, nie wyjaśnia jednak ani bardzo wczesnego zapisu Hollender, ani wielopokoleniowej ciągłości tej rodziny w Brodowych Łąkach.

Klucza do rozwiązania tej zagadki warto szukać w początkach samej osady. Brodowe Łąki powstały jako miejscowość związana z kuźnicą wykorzystującą energię wodną Omulwi, której początki najprawdopodobniej sięgają pierwszych dziesięcioleci XVII wieku. Uruchomienie takiego zakładu wymagało zaprojektowania i wykonania całego systemu hydrotechnicznego obejmującego jazy, kanały robocze, groble oraz urządzenia regulujące przepływ wody. Były to przedsięwzięcia wymagające specjalistycznej wiedzy z zakresu gospodarki wodnej. W Rzeczypospolitej najwyższą renomą w tej dziedzinie cieszyli się właśnie specjaliści wywodzący się ze środowiska osadników olęderskich. Jeżeli więc do Brodowych Łąk sprowadzono osoby posiadające takie doświadczenie, najbardziej prawdopodobnym momentem ich przybycia były właśnie początki funkcjonowania kuźnicy. Przedstawiona hipoteza odnosi się wyłącznie do tego najwcześniejszego etapu rozwoju osady i nie zakłada, że Olędrzy odegrali istotną rolę w jej późniejszej historii.

Hipotezę tę warto rozpatrywać w szerszym kontekście regionalnym. Choć początki kuźnicy w Brodowych Łąkach są znacznie wcześniejsze niż opisane niżej wydarzenia, źródła potwierdzają, że na północnym Mazowszu rzeczywiście korzystano ze specjalistycznej wiedzy środowiska olęderskiego. Najlepiej udokumentowanym przykładem jest Karaska, położona zaledwie kilka kilometrów od Brodowych Łąk, gdzie w 1806 roku administracja pruska sprowadziła mennonitę Piotra Schultza do osuszenia rozległych torfowisk. Pokazuje to, że wykorzystywanie specjalistów od gospodarki wodnej na tym obszarze było praktyką rzeczywiście stosowaną, choć miało miejsce już w późniejszym okresie.

Jeszcze wcześniej działalność osadników olęderskich była dobrze udokumentowana na południowych obrzeżach Kurpiowszczyzny – w Puszczy Białej oraz w dolinach Narwi i Bugu. Od XVII i XVIII wieku biskupi płoccy prowadzili tam akcję kolonizacyjną, zakładając wsie na prawie olęderskim i wykorzystując doświadczenie osadników w zagospodarowywaniu terenów zalewowych. Śladem tego procesu pozostają między innymi wsie Holendry koło Zator oraz Lutry w okolicach Obrytego. Pokazuje to, że środowisko olęderskie funkcjonowało na północnym Mazowszu na długo przed sporządzeniem mapy Brodowych Łąk z 1793 roku i nie było zjawiskiem ograniczonym wyłącznie do doliny Wisły.

Interesującym śladem obecności tej grupy w świadomości mieszkańców pozostaje również kurpiowski taniec ludowy Olender, odnotowany przez etnografów na początku XX wieku. Część badaczy wiąże jego nazwę z sezonowymi wyjazdami Kurpiów do Prus Wschodnich w XIX wieku. Trudno jednak uznać tę teorię za pełne wyjaśnienie, skoro nazwisko Hollender występuje w Brodowych Łąkach już w 1793 roku. Bardziej prawdopodobne wydaje się, że nazwa tańca utrwaliła wcześniejsze kontakty mieszkańców Kurpiowszczyzny z osobami wywodzącymi się ze środowiska olęderskiego, niezależnie od późniejszych migracji zarobkowych.

Przedstawiona hipoteza nie podważa dominującego poglądu, że Puszcza Zielona nie była obszarem intensywnego osadnictwa olęderskiego. Wskazuje jednak, że początki Brodowych Łąk mogły stanowić lokalny wyjątek związany nie z kolonizacją rolniczą, lecz z potrzebą pozyskania specjalistów posiadających wiedzę niezbędną do budowy infrastruktury wodnej dla kuźnicy nad Omulwią. W takim ujęciu nazwisko Hollender przestaje być przypadkową ciekawostką onomastyczną, a staje się elementem szerszej układanki obejmującej początki osady, charakter jej gospodarki oraz późniejszą pamięć kulturową regionu.

Żadna z przedstawionych przesłanek nie stanowi samodzielnego dowodu. Najstarszy zapis nazwiska Hollender, jego wielopokoleniowa ciągłość, techniczne wymagania związane z uruchomieniem kuźnicy, udokumentowana obecność specjalistów olęderskich w pobliskiej Karasce, dobrze poświadczone osadnictwo olęderskie w Puszczy Białej oraz ślad zachowany w kulturze ludowej tworzą jednak zespół wzajemnie uzupełniających się poszlak. Rozpatrywane łącznie pozwalają postawić hipotezę, która wyjaśnia obecność nazwiska Hollender w najstarszych źródłach dotyczących Brodowych Łąk pełniej niż dotychczasowe interpretacje. Hipoteza ta wymaga dalszych badań, ale wydaje się na tyle dobrze uzasadniona, że zasługuje na uwzględnienie w dyskusji nad najstarszymi dziejami Brodowych Łąk oraz rolą środowiska olęderskiego w rozwoju gospodarki wodnej północnego Mazowsza.